Van-jij-kunt-niet-naar-ik-kan-wel-(deel-2).-Blog-van-februari-2017-in-de-herhaling!

Gierende uithalen huilend liep ik mijn klas uit. Mijn kleuters met grote, stille, verbaasde ogen achterlatend….
Het was februari van 2017 en ik was een weekje ziek geweest. Blaasontsteking en migraine, zo hield ik mijzelf voor.
Maar om eerlijk te zijn hield ik mij al heel lang voor dat het wel ging, dat het wel moest gaan.
De dag voor de huilbui liep ik in Hoorn. “ik hoef alleen maar toetsen af te nemen” hoorde ik mijzelf zeggen tegen  de persoon met wie ik over de hobbelige straten van het stadje liep. “Toetsen afnemen, dan kan ik gewoon rustig voorlezen uit een boekje”. Ik voelde mij al langer niet goed. In de zomervakantie voor de uiteindelijke huilbui die alles anders maakte, sprak ik met dezelfde persoon, waarmee ik nu door Hoorn liep. Terwijl ik op de schommel in mijn achtertuin zat en de vleermuizen boven mijn hoofd hoorde suizen, suisden zijn woorden in mijn oor … “wanneer kies jij voor jezelf?” was zijn vraag die ik wenste te negeren in mijn radeloze paniek om na de zomervakantie weer gewoon te gaan starten in mijn klas terwijl ik heel goed wist dat dit even niet meer kon omdat de eigenlijke paniek daarvandaan kwam dat ik ‘niet meer kon’. Het half jaar na de conversatie op de schommel deed ik mijn best om door te blijven gaan. Maar ondanks de gesprekken bij de arbeidscoach waren daar toch ineens de gierende uithalen. Het leek of ik niet meer kon stoppen met huilen toen ik in de koffiekamer zat met een directeur die maar zakdoekjes bleef aangeven en bemoedigende klopjes op mijn schouder gaf. Hoe ik die middag nog mijn werkdag heb afgemaakt weet ik niet meer precies. Ik kan nog wel het gevoel van ontzettende moeheid voelen en de uitspraak ‘wallen tot op je knieën’ was op dat moment zeker op mij van toepassing. Eenmaal thuis was ik nog in de veronderstelling dat ik de volgende dag wel weer zou gaan werken terwijl alles in mij schreeuwde dat ik dit niet kon. Zelf de beslissing nemen lukte echter niet. Met een gevoel van falen en een onmiddellijke aanval van aanstelleritis waar geen medicatie tegen bestand was belde ik ‘vriend Hoorn’. “Jij gaat nu bellen dat je voorlopig niet komt” zei hij streng en dat hielp. Ik belde en bleef thuis. Eerst sliep ik en hing ik op de bank. Een kopje thee zetten was bij wijze van spreken al teveel en dacht ik aan school, dan moest ik huilen en werd misselijk. Het schuldgevoel vond ik het ergst en dat werd nog erger toen ik begon te tekenen. Ik begon te tekenen en mijn tekeningen te delen en ik voelde mij schuldig dat ik dat deed. Ik kan niet werken, dacht ik maar steeds, maar ik kan wel tekenen … Gelukkig was daar de arbeids-psycholoog die mijn acties goedkeurde, die zei dat als ik nu niet zonder schuldgevoel ging doen waar ik energie van kreeg ik mijzelf niet zou toestaan om te helen en die zelfs mijn Facebook-pagina die ik al snel opstartte goedkeurde en deze goedkeuring bevestigde met een like. De arbeids-ssycholoog die als allereeste van mij een setje kaarten kocht waarop ik had gezet dat als je maar blijft dromen, niets onmogelijk is. Vanaf toen ging het soort van vanzelf dat het tekenen weer een onderdeel van mijn leven werd en voelt als een blijvend onderdeel. Toen ik nog niet veel naar school ging kon ik heel veel tekenen en zo een begin maken met mijn nieuwe onderneming. Dat ik dat zou gaan doen, een onderneming beginnen als illustrator stond in mijn hoofd al vrij snel vast. Hoe ik het ging doen niet en welke combinatie ik zou maken met mijn werk ook niet. Ik ben heel dankbaar voor de tijd die ik heb gekregen. De gesprekken die ik heb kunnen voeren met de arbeids-psycholoog, de arbeidscoach, de loopbaancoach, mijn schooldirecteur en vooral met mezelf. Dit resulteerde in het aantrekken van mijn nieuwe stoute schoenen. Ik gaf een flink aantal uren op op mijn werk, een stap die financieel gezien heel spannend is en mij tegelijk uitdaagt om voor mijn illustraties te gaan. Om in mijn tekentalent te geloven …

En wat ik een half jaar geleden niet voor mogelijk had gehouden gebeurde. Gisteren stond ik op een markt. Een baby-event waarvoor ik was uitgenodigd. Dit event en de doelenworkshop van de stoute schoenen club (een groep van vrouwelijke ondernemers die elkaar onder begeleiding van een coach helpen in hun ontwikkeling en de ontwikkeling van hun bedrijf) gaven bij mij de doorslag om een flink aantal van mijn ontwerpen te laten drukken op posters en kaarten. Niet alleen maar tonen, maar ook verkoop aandurven. Toen de doos met 650 (!!!) kaarten geleverd werd durfde ik hem haast niet open te maken, maar na een middagje staren naar het ding op mijn tafel deed ik dat natuurlijk toch. En wat denk je ? Ik voelde trots, ik voelde niets anders dan trots en blijdschap. Ik vond mijn kaarten, mijn kunstwerkjes stuk voor stuk mooi en toen ik de volgende dag de posters van de drukker haalde kon ik ook wel springen van geluk. Ik ben een omslagpunt over en jongens wat maakt mij dat blij. Toen ik gisteren naar mijn uitgestalde tafel keek voelde ik mij sterk en ik voelde mijn eigen kracht. Op dat moment wist ik dat ik klaar was voor het schrijven van het tweede deel van mijn blog. Ik kan het, ik kan tekenen, ik kan illustreren en ik mag mijzelf illustrator noemen. Tussen al die anderen met prachtig werk is er ook een plek voor mij … En nee, ik weet niet hoe het gaat lopen en ik weet wel dat dit gevoel van zekerheid ook zijn pieken en dalen gaat krijgen en dat is goed. Ik weet wel dat ik ervoor ga en dat het zichtbaar zijn met mijn illustraties goed voelt. Dus ik zou zeggen … tot ziens in de webshop, want daar krijg je illustraties met gratis wat van deze energie erbij!

liefs,
Karien

  karien kupers     06-02-2018 20:13     Reacties ( 3 )
Reacties (3)
 Kim -  16-02-2018

Ik weet de middag nog.... heb nog met je gepraat na school. Was goed dat je voor jezelf koos! En blijft kiezen. Je ontwerpen zijn geweldig!!!! Blijf geloven in jezelf! ♥️

 Hedy -  16-02-2018

Wat een mooie blog Karien! En je tekeningen zijn prachtig! Ik weet zeker dat veel mensen er blij van worden.

 Marga -  16-02-2018

Wat ontzettend mooi geschreven. Vanuit het hart. Ik voel je energie!