Van jij kunt niet naar

Het geluk brandde in mijn handen in vorm van de tekendoos die we in de brugklas moesten aanschaffen. Ik was 12 jaar en zo trots op mijn tekendoos die gevuld was met oost-Indische inkt, een kroontjespen, houtskool en potloden 2- en 6b. Ik had geen flauw idee wat ik met de spullen in de doos moest doen, maar ik voelde een verlangen, toen al voelde ik die droom …
… die drie jaar later bruut uiteenspatte toen ik mijn tekenleraar hoorde zeggen dat hij mij niet “goed genoeg” vond om tekenen in mijn vakkenpakket te kiezen, laat staan om naar de kunstacademie te gaan … “Niet goed genoeg” … dat zijn de woorden die ik nog steeds iedere dag hoor, de woorden die de toen 15 jarige “ik” heeft opgeslagen om helaas nooit meer te vergeten … Maar natuurlijk ging ik door, ik koos mijn vakken, ik slaagde met een mooie lijst en koos ervoor om leerkracht basisonderwijs te worden omdat ik daarin op meerdere vlakken toch creatief kon zijn. Op de PABO maakte ik de mooiste bordtekeningen, koos tekenen als afstudeerrichting en toen ik mijn diploma in handen kreeg voelde ik mij letterlijk en figuurlijk geslaagd en sterk genoeg om toch te gaan voor de opleiding tot tekendocent. Het hielp dat mijn tekendocent op de PABO het wel zag en dat mijn ouders achter me stonden. De 21 jarige “ik” had de bevestiging van die ander nog erg nodig.
Het waren mooie jaren op de opleiding. Ik merkte dat ik groeide en bloeide. De lessen waren leuk en ik ontdekte verborgen talenten zoals bijvoorbeeld mijn oog voor fotografie, grafisch ontwerp en illustratie. Alles zag er rooskleurig uit en mijn zelfvertrouwen kreeg een boost … tot dat ene moment waarop een docent tijdens een werkbespreking het woord tot mij richtte. “Jij zult nooit een grote worden…” hoorde ik hem zeggen, en ik weet tot op de dag van vandaag niet meer hoe ik die bewuste evaluatie van mijn werk ben doorgekomen. Ik ben het gewoon echt allemaal vergeten, behalve zijn eerste zin want die hoor ik natuurlijk nog. Vanaf dat moment was doorgaan met tekenen iets moeilijker maar ik deed het, weliswaar met knikkende knieën. Helaas moest deze docent ook mijn afstudeerwerk beoordelen en uiteraard was ook dit werk niet goed genoeg voor zijn kritisch oog. Mijn zeer persoonlijke figuratieve werk, de schilderijen waar ik met hart en ziel aan had gewerkt, sprak hem niet aan. Met alles wat ik nog in me had heb ik speciaal voor hem nog een enorm doek volgekwakt met acrylverf. Ik lette goed op dat het vooral niets voorstelde (letterlijk en figuurlijk) en ik was door … Mijn niets was voor deze docent schijnbaar iets…. De diploma-uitreiking had ik al gemist dus ik kreeg mijn papiertje in een koud kamertje met een slappe hand. Dat was exact wat ik nodig had om even te vergeten dat ik kon tekenen. Iets wat je natuurlijk niet kunt volhouden als je het eigenlijk heel graag doet en je hart iets anders zegt dan je hoofd heeft gehoord. Een paar jaar later begon ik dus weer voorzichtig met fotograferen, grafisch werk en illustreren. En het mooie was, het lukte. Eerst voorzichtig in mijn kennissenkring waar een aantal families erg blij waren met mijn geboortekaartjes die ik later ook via mijn eerste knullig in elkaar gedraaide websites verkocht aan volslagen vreemden. Het liep … Er kwamen opdrachten voor geboortekaarten, ik verkocht schilderijen en het hoogtepunt waren het maken van een hele grote muurschildering voor een kinderdagverblijf, een emotioneel schilderij over een engel op een gouden stoel voor mijn eigen school en het ontwerpen van een afbeelding voor “Bont voor dieren”.
En wat ik toen deed ? Ik  stopte… en ik weet tot op de dag van vandaag eigenlijk niet goed waarom. Te druk op mijn werk was een reden denk ik en ik vond het tekenwerk een beetje saai worden. Dat er toen niet in me op kwam om een andere richting in te slaan met mijn werk, om het door te ontwikkelen begrijp ik ook nog steeds niet, maar alles heeft vast zo zijn reden.  Misschien dacht ik ook wel, dit is wat ik kan, meer is er niet. Dat is in ieder geval wat de stemmetjes in mijn hoofd mij vertelden …
– wordt vervolgd, op naar de goede afloop –

  Karien Kupers     02-02-2018 06:50     Reacties ( 1 )
Reacties (1)
 Joke (JuffieAnders) -  02-02-2018

Zo bijzonder dat docenten niet lijken te beseffen wat een paar slecht gekozen woorden voor gevolg kunnen hebben...