Vertrouwen  V E R T R O U W E N

Wat is dat eigenlijk. Laat ik beginnen met te zeggen dat alles wat ik hierover opschrijf mijn eigen overwegingen zijn. En dat deze overwegingen totaal niet gebaseerd zijn op enige theorie. Mijn waarheid dus en zeker niet DE waarheid.

Als ik eens echt nadenk over mijn betekenis van het woord "vertrouwen" dan kom ik er op drie. Je kunt jezelf vertrouwen, je kunt vertrouwen hebben in een ander en je kunt de situatie vertrouwen. Misschien is er nog een vierde ... En ik denk dat de engel die je op de afbeelding ziet daarover gaat.


Als ik diep van binnen voel dan is mijn betekenis van het woord vertrouwen: het geloof dat het goed komt. Of dat het misschien al goed is. Als ik in deze gedachte geloof dan maak ik de situaties waarin ik in mijn leven terecht kom positief, ook de situaties die moeilijk voor mij zijn. Terwijl ik dit opschrijf vind ik dit tegelijk ook een lastige uitspraak. Ik voel dat ik hierin wel een uitzondering wil maken voor heel ernstige dingen die echt gaan over leven en dood wat heel dichtbij komt. Dit heb ik namelijk gelukkig nooit meegemaakt dus ik kan niet zeggen hoe ik het dan zou voelen ... mijn uitspraak dat het al goed is. Dat lijkt me dan namelijk heel ingewikkeld. Ik kan daarom alleen maar relateren aan mijn eigen leven waarin best een aantal thema's te noemen zijn maar waarvan ik ook kan zien dat deze thema's niet voor niets in mijn leven spelen. Zoals bijvoorbeeld een gebrek aan zelfvertrouwen, introvert zijn, gevoelig zijn, depressieve gevoelens van anderen, bang zijn voor eenzaamheid of om mensen te verliezen, de angst om geen goede moeder te zijn ... Dat ik er bijvoorbeeld sterker van word of dat ik er meer zelfliefde door voel als er gebeurtenissen in mijn leven voorbij komen die deze thema's raken. 

Het gevoel dat een situatie waarin ik terecht kom goed is zoals hij is heb ik echt moeten leren. Misschien voel jij dit al vanuit jezelf maar bij mij was dat zeer zeker niet het geval. Positief denken is mij niet met de paplepel ingegoten.Ik denk dat je opvoeding heel bepalend is voor hoe je als mens omgaat met dit basisvertrouwen dat de dingen goed zijn zoals ze zijn. Dat ik als kind vaak hoorde dat ik altijd pech had of dat het heel naar was dat ik geen broers en zussen heb, dat heeft mijn leven lange tijd gekleurd en doet dit soms nog. Nu weet ik dat dit niet mijn gevoelens waren maar de gevoelens van een ander maar eerder in mijn leven wist ik dit niet. Heel langzaam heb ik geleerd dat ik sterker ben dan deze gevoelens en dat ik positiever in het leven sta dan ik jaren lang heb gedacht. Zie ik dan alles maar positief of voel ik mij nooit verdrietig? Absoluut niet! Hier kan ik wel vijf uitroeptekens achter zetten. Als mij iets echt negatiefs gebeurt dan zit ik gelijk in zak en as. Dan denk ik even dat het nooit meer goed komt. Dan huil ik met gierende uithalen of schop tegen alles aan. Dan vraag ik mij keihard af waarom mij dit nu moet overkomen. Dan leg ik alle schuld bij de ander of de omstandigheden ... kortom dan mag ik best even het slachtoffer zijn. Meestal duurt dat ergens tussen een uur en een dag. Daarna ga ik door en meestal zie ik al vrij snel een zonnestraal tussen de beren op de weg. Nogmaals ... zo gaat het bij de gewone tot pittige levensgebeurtenissen.

Door dan toch de zonnestralen te zien of met liefde naar mijzelf of de situatie te kijken is het voor mij echt een stuk gemakkelijker om niet meer dat kind van vroeger met pech te zijn, dat meisje dat altijd maar stil was of om mijn angst om eenzaamheid te doorbreken. Te leren zien dat ik vertrouwen mag hebben in dat het goed is, dat ik goed ben is voor mij helpend.  

Ik omschrijf hier een proces van jaren. Ik denk omgeveer 20. Het is in een sttoomversnelling geraakt toen ik tegelijk even uitviel in het onderwijs en door het wegvallen van een vriendschap die ik dacht te hebben, terug mocht komen bij mijzelf. Dat moment was tegelijk de start van Lieverdeliefste. Ik leerde dat je zelf de persoon bent die jou vertrouwen mag geven en ik leerde (ook uit een familieopstelling) dat ik al lang niet meer het meisje ben die ik dacht te zijn.

De engel van de afbeelding hangt boven mijn werkplek! Een mooi geheugensteuntje!

Ik kan het. Ik heb vertrouwen. Het is goed.

 

  Karien Kupers     16-04-2019 16:20     Reacties ( 0 )

Reacties (0)

Geen reacties gevonden.